غزل ۵۹۴ - جایی‌که‌نه فلک ز حیا سر فکنده است

جایی‌که‌نه فلک ز حیا سر فکنده است
چون‌گل چمن دماغی اقبال خنده است ۱

دیدیم دستگاه غرور سبکسران
سرمایهٔ کلاه .همه فتم کنده است ۲

منصوبهٔ خرد همه را مات وهم‌کرد
زین عرصه خاکبازی طفلان برنده است ۳

از خاک برنداشت فلک هرقدر خمید
باری‌که پیری از خم درش فکنده است ۴

بر عیب خلق خرده نگیرند محرمان
ای بیخبر من وتو خدا نیست بنده است ۵

ناموس احتیاج به همت نگاهدار
دست تهی جنون‌گریبان درمنده است ۶

تا تیشه‌ات به پا نخورد ژاژخا مباش
دندان دمی‌که پیش فتد لب‌گزنده است ۷

ازیأس مدعا ره رام رفته‌گیر
این‌دشت‌، تختهٔ‌کف افسوس رنده است ۸

ما را مآل‌کار طرب بی‌دماغ‌کرد
بوی‌گل چراغ درتن بزم‌گنده است ۹

بیدل مباش غرهٔ سامان اعتبار
هرچند رنگ بال ندارد پرنده است ۱۰