پنجاه سالگی شاعر

به سیصد و چهل یک رسید نوبت سال
چهارشنبه و سه روز باقی از شوال ۱

بیامدم به جهان تا چه گویم و چه کنم
سرود گویم و شادی کنم به نعمت و مال ۲

ستوروار بدین سان گذاشتم همه عمر
که بَرده گشتهٔ فرزندم و اسیر عیال ۳

به کف چه دارم از این پنجَه شمرده تمام
شمارنامهٔ با صدهزار گونه وبال ۴

من این شمار آخر چگونه فصل کنم
که ابتداش دروغ است و انتهاش مُحال ۵

درم خریدهٔ آزم ، ستم رسیدهٔ حرص
نشانهٔ حَدَثانم ، شکار ذلّ سؤال ۶

دریغ فر جوانی ، دریغ عمر لطیف
دریغ صورت نیکو ، دریغ حسن و جمال ! ۷

کجا شد آن همه خوبی ، کجا شد آن همه عشق ؟
کجا شد آن همه نیرو ، کجا شد آن همه حال ؟ ۸

سرم به گونهٔ شیر است و دل به گونهٔ قیر
رخم به گونهٔ نیل است و تن به گونهٔ نال ۹

نهیب مرگ بلرزاندم همی شب و روز
چو کودکان بدآموز را نهیب دوال ۱۰

گذاشتیم و گذشتیم و بودنی همه بود
شدیم و شد سخن ما فسانهٔ اطفال ۱۱

ایا کسایی ، پنجاه بر تو پَنجه گذاشت
بکند بال تو را زخم پنجه و چنگال ۱۲

تو گر به مال و اَمَل بیش از این نداری میل
جدا شو از امل و گوش ِ وقت ِ خویش بمال ۱۳