غزل ۶۷۹ - شهید خنده زخمم ‌که تیغ‌ همدم اوست

شهید خنده زخمم ‌که تیغ‌ همدم اوست
کباب ‌گلشن داغم ‌که شعله شبنم اوست ۱

شکار ناز غزالی‌ست‌، ناتوان دل من
که رنگ دهر به فتراک بستهٔ رم اوست ۲

تو را به ملک ملاحت سزد سلیمانی
از آن نگین تبسم که غنچه خاتم اوست ۳

به برق تیغ تو نازم‌که در بهار خیال
هزار صبح تجلی مقابل دم اوست ۴

چه ممکن است ززلفت برون تپیدن دل
که حسن هم ز اسیران حلقهٔ خم اوست ۵

ز تنگی دلم اندیشه می‌تپد در خون
چگونه محشر غم‌ در فضای مبهم اوست ۶

بهار خاک به این رنگ و بو چه امکان است
نفس در آینهٔ ما هوای عالم اوست ۷

شهید تیغ که زین وادی خراب گذشت
که شام و صبح هجوم غبار ماتم اوست ۸

هوای الفت بیگانه مشربی داریم
قرار ما طلب او، نشاط ما غم اوست ۹

بهشت خرمی ماست مجمع امکان
ولی چه سود که شخص مروت آدم اوست ۱۰

به چشم کم منگر بیدل ستمزده را
که آبروی محبت به دیدهٔ نم اوست ۱۱