غزل ۸۳۴ - گل در چمن رسید و قدم بر هواگذاشت

گل در چمن رسید و قدم بر هواگذاشت
جای دگر نیافت‌که بر رنگ پاگذاشت ۱

تعمیر رنگ ز آب و گل اعتماد نیست
نتوان بنای عمر به دوش وفا گذاشت ۲

عمری ا‌ست خاک من به سر من فتاده است
این‌گرد دامن تو ندانم چرا گذاشت ۳

وامانده ی قلمرو یاسم چو نقش پا
زین دشت هرکه رفت مرا بر قفا گذاشت ۴

می‌خواست فرصت از شرر کاغذ انتخاب
رنگ پریده بر ورقم نقطه‌ها گذاشت ۵

رفتم ز خویش لیک به دوش فتادگی
برخاستن غبار مرا بی‌عصا گذاشت ۶

هرجا روی غنیمت یک دم رفاقتیم
ما را نمی‌توان به امید بقا گذاشت ۷

با خود فتاد کار جهان از غرور عشق
آه این چه ظلم بود که ما را به ما گذاشت ۸

زین‌ گردن ضعیف ‌که باریکتر ز موست
باید سر بریده به تیغ قضاگذاشت ۹

آن را که عشق از هوس هرزه واخرید
برد از سگ استخوان و به پیش هما گذاشت ۱۰

بیدل عروج جاه خطرگاه لغزش است
فهمیده بایدت به لب بام پا گذاشت ۱۱