غزل ۹۲۷ - دب چه چاره‌کند چون فضول افتد

دب چه چاره‌کند چون فضول افتد
بجای عذر دل آورده‌ام قبول افتد ۱

به خاک خفت درتن ره هزار قافله اشک
مبادکس به غبار دل ملول افتد ۲

ترحم است برآن طایر شکسته قفس
که همچو شمع پرافشانی‌اش به نول افتد ۳

ستم به وجد دل از ضبط ناله نتوان کرد
چو نغمه ختم شود ضرب بر اصول افتد ۴

به‌کارگاه هوس از ستم شریکی چند
قیامت است‌که آتش به دشت غول افتد ۵

ز آب دیده گرفتم عیار شیب و شباب
که هر چه ‌گل ‌کند از ابر بر فصول افتد ۶

خرد ودیعت اوهام برنمی‌دارد
به رنج بار امانت مگر جهول افتد ۷

چو موج ‌گوهرم از دل ‌گذشتن آسان نیست
چو رشته خورد گره‌ کوتهی به طول افتد ۸

سری کشیده‌ای آمادهٔ گریبان باش
به پایه‌ای نرسیدی که بی‌نزول افتد ۹

مباز بیدل از اوهام نقد استغنا
مرادکوکه‌کسی در غم حصول افتد ۱۰