غزل ۱۳۲۲ - هرجا صلای محرمی راز داده‌اند

هرجا صلای محرمی راز داده‌اند
آهسته‌تر ز بوی گل آواز داده‌اند ۱

سرها به تیغ داد زبان لیک چاره نیست
بر شمع ما همین لب غماز داده‌اند ۲

زان یک نوای‌ کن که جنون‌ کرده در ازل
چندین هزار نغمه به هر ساز داده‌اند ۳

مژگان به کارخانهٔ حیرت گشوده‌ایم
در دست ما کلید در باز داده‌اند ۴

مرغان این چمن همه چون شبنم سحر
گر بیضه داده‌اند به پرواز داده‌اند ۵

از نقد و جنس عالم نیرنگ چون نفس
تا واشمرده‌اند همان باز داده‌اند ۶

سازی‌ست زندگی‌که خموشی نوای اوست
پیش از شنیدنت به دل آواز داده‌اند ۷

بر فرصتی‌که نیست مکش حسرت ای شرار
انجام کارها به یک آغاز داده‌اند ۸

خواهی به شک نظر کن و خواهی یقین شناس
آیینهٔ خیال تو پرداز داده‌اند ۹

ای شمع ناز کن تو به سامان عشرتت
رنگ بهار خرمن‌ گل باز داده‌اند ۱۰

بیدل تو هم بناز دو روزی‌ که عمرهاست
اوهام داد آینهٔ ناز داده‌اند ۱۱