هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از عشق و جنون ناشی از آن سخن میگوید. او تشنهای است که به لب دریای خون کشیده شده و در طوفان هیجانات عاشقانه غرق شده است. از خدا میخواهد که به بهشت برود تا از شرم گناهان رها شود. اندیشهاش به کعبه و دیر مغان میرود و در نهایت، از عقل و خرد فاصله گرفته و جنون عشق او را فرا میگیرد.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مضامین سنگین مانند جنون و شرم گناه، مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۱۲ - عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا
عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا
تشنه سازد، بر لب دریای خون آرد مرا ۱
در می طامات خوش لایعلقم، مطرب کجاست
تا به هوش از نغمه های ارغنون آرد مرا ۲
در بهشتم کن خدایا تا نمانم شرمسار
تا که از شرم گنه دوزخ برون آرد مرا ۳
می رود اندیشه ام در کعبه از دیر مغان
می برد باری نمی دانم که چون آرد مرا ۴
گر بنالم عرفی از عقل و خرد معذور دار
من به این وادی نه خود آیم، جنون آرد مرا ۵
تشنه سازد، بر لب دریای خون آرد مرا ۱
در می طامات خوش لایعلقم، مطرب کجاست
تا به هوش از نغمه های ارغنون آرد مرا ۲
در بهشتم کن خدایا تا نمانم شرمسار
تا که از شرم گنه دوزخ برون آرد مرا ۳
می رود اندیشه ام در کعبه از دیر مغان
می برد باری نمی دانم که چون آرد مرا ۴
گر بنالم عرفی از عقل و خرد معذور دار
من به این وادی نه خود آیم، جنون آرد مرا ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۱۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱ - التفاتی نیست با امید مطلوب مرا
گوهر بعدی:غزل ۱۳ - چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.