هوش مصنوعی: متن بالا یک شعر عرفانی و فلسفی است که از مفاهیمی مانند صبوح (شراب معنوی)، توبه، عفو، و عرفان استفاده می‌کند. شاعر از دل می‌خواهد که در وقت صبوح پیاله بگیرد و از فیض الهی بهره ببرد. همچنین، به مفاهیمی مانند آیینه حقیقت، روح، و گریه عرفانی اشاره می‌شود. در پایان، شاعر به یارانی اشاره می‌کند که در حال صبوحی هستند و از جام زهر می‌نوشند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعاره‌های به کار رفته ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

غزل ۱۱۱ - ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست

ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست
کز فیض جمله فتح، محل فتوح تست ۱

آیینه ای که صورت و معنی نمایدت
دست است، گر جمله سوخته، در جیب روح تست ۲

اسباب عفو را، چه به ما، جلوه می دهی
ما توبه دشمنیم و ستم را صبوح تست ۳

اهل مسیح را به فلک بر، مسیح وار
این گریه من است، نه توفان نوح تست ۴

یاران ز شیر دختر رز در صبوحی اند
عرفی تو جام زهر کش، کین صبوح تست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۴۲۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۱۰ - مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است
گوهر بعدی:غزل ۱۱۲ - سنبلی کو لاله را در بر کشد گیسوی تست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.