غزل ۴ - نقابی بر افکن ز پی امتحان را

نقابی بر افکن ز پی امتحان را
که تا بینی از جان لبالب جهان را ۱

چو در جلوه آیی بدین شوخ و شنگی
برقص اندر آری زمین و زمان را ۲

بروی زمین مهروار ار بخندی
بزیر زمین درکشی آسمان را ۳

من از حسرت رویش از هوش رفتم
خدایا شکیبی تماشاکنان را ۴

به دل زان نداریم یک مو گرانی
که بر سر کشیدیم رطل گران را ۵

بهارت دلا کس ندانست چون شد
بهر حال دریاب فصل خزان را ۶

فراموش کردند از مهربانی
چه افتاد یاران نامهربان را ۷

از آن نام تو بر زبان می نراندم
که میسوخت نام تو کلام و زبان را ۸

رضی این چه شور است در نالهٔ تو
که از هوش بردست پیر و جوان را ۹