غزل ۱۴ - عشقی بتازه باز گریبان گرفته است

عشقی بتازه باز گریبان گرفته است
آه این چه آتش است که در جان گرفته است ۱

ایدل ز اضطراب زمانی فرو نشین
دستم بزور دامن جانان گرفته است ۲

آن لعل آبدار ز تسخیر کائنات
خاصیت نگین سلیمان گرفته است ۳

از هر طرف که میشنوم بانگ غرقه است
دریای عشق بین که چه طوفان گرفته است ۴

دارد سر خرابی عٰالم به گریه باز
این دل که، همچو شام غریبان گرفته است ۵

آه و فغان شیونیانم بلند شد
گویا طبیب دست ز درمان گرفته است ۶

نیلی قبا و طره پریشان و سینه چاک
آئین ماتمم به چه سامان گرفته است ۷

صوفی بیا که کعبهٔ مقصود در دلست
حاجی به هرزه راه بیابان گرفته است ۸

یا رب کجا رویم که در زیر آسمٰان
هر جا که میرویم چو زندان گرفته است ۹

نتوان گشودنش به نسیم ریاض جلد
آندل که در فراق عزیزان گرفته است ۱۰

کافر چنین مبٰاد ندانم رضی تو را
دود دل کدام مسلمان گرفته است ۱۱