هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از احساس تنهایی و بیتفاوتی اطرافیان نسبت به غم و رنج خود میگوید. او اشاره میکند که حتی آشنایانش از او دوری میکنند و دشمنانش از دوستانش غمگینتر هستند. همچنین، او از ناامیدی و احساس بیپناهی خود سخن میگوید.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، مضامین غم و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۲۶۵ - اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند
اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند
چون دعای خویش بر عرش قبولم دیده اند ۱
آشنایی شان به من واپستر از بیگانگیست
بس که ارباب حقیقت بوالفضولم دیده اند ۲
غم هلاکم کرد و کس غمگین نمی داند مرا
بس که در ایام آسایش ملولم دیده اند ۳
دشمنان، عرفی، ز بس غمگین تراند از دوستان
تا تمناهای نومید از حصولم دیده اند ۴
چون دعای خویش بر عرش قبولم دیده اند ۱
آشنایی شان به من واپستر از بیگانگیست
بس که ارباب حقیقت بوالفضولم دیده اند ۲
غم هلاکم کرد و کس غمگین نمی داند مرا
بس که در ایام آسایش ملولم دیده اند ۳
دشمنان، عرفی، ز بس غمگین تراند از دوستان
تا تمناهای نومید از حصولم دیده اند ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۴۰۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۶۴ - کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد
گوهر بعدی:غزل ۲۶۶ - اهل همت لب از دعا بستند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.