غزل ۳۵۹ - آن که در راه طلب ماند و پایی نکشد

آن که در راه طلب ماند و پایی نکشد
گو سر رشته رها کن که به جایی نکشد ۱

من خود از تربیت دل نکشم دست، ولی
ترسم این آئینه کارش به صفایی نکشد ۲

آخر انصاف بده تا به کی از دست تهی
نگشاید کمری، بند قبایی نکشد ۳

نکتهٔ عشق کجا، حوصلهٔ عقل کجا
تحفهٔ شاه کسی پیش گدایی نکشد ۴

هر که گردی نفشاند ز رخ همسفران
سعی او در ره مقصود به جایی نکشد ۵

سرکشی عادت ما نیست بگویید که عشق
لشکر برق به تسخیر گیایی نکشد ۶

عرفی از نغمهٔ ناهید لب ناله مبند
ناله تا هست مرا دل به نوایی نکشد ۷