غزل ۱۷۷۲ - فریاد جهان سوخت نفس سعی ‌کمندش

فریاد جهان سوخت نفس سعی ‌کمندش
تا سرمه رسانید به مژگان بلندش ۱

از حیرت راه طلبش انجم و افلاک
گم‌ کرد صدا قافلهٔ زنگله بندش ۲

ننمود سحر نیز درین معرض ناموس
بیش از دو نفس رشته به صد چاک پرندش ۳

هر گرد که برخاست ازین دشت پری بود
یارب به چه رفتار جنون‌ کرد سمندش ۴

صد مصر شکر آب شد از شرم حلاوت
پیش دو لب او که مکرر شده قندش ۵

کو تحفهٔ دیگر که بیرزد به قبولی
دل پیشکشی بود که در خاک فکندش ۶

جز در چمن شرم جمالش نتوان دید
ای آیینه‌سازان عرق افتاد پسندش ۷

تسلیم به غارتکدهٔ یأس ندارد
جز سجده ‌که ترسم ز جبینم ببرندش ۸

چون من ز دل خاک‌ کمربسته جهانی
تا زور چه همت‌گسلد اینهمه بندش ۹

تشویش دل کس نتوان سهل شمردن
زان شیشه حذر کن‌ که به راهت شکنندش ۱۰

دل فتنهٔ شورافکن هنگامهٔ هستی است
نُه مجمر گردون و یک آواز سپندش ۱۱

بیدل به‌ که ‌گویم غم بیداد محبت
این تیر نه آهی‌ست ‌که از دل شکنندش ۱۲