هوش مصنوعی:
این شعر از بیدل دهلوی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه، ناامیدی، و جستجوی معنا در زندگی است. شاعر از عشق، فراق، و آرزوی وصال سخن میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا مانند شمع، دریا، و سرو، احساسات خود را به تصویر میکشد. او از رنجهای عشق و ناکامیهایش میگوید و آرزو میکند که بتواند به آرامش برسد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۰۲۹ - کو جهد که چون بوی گل از هوش خود افتم
کو جهد که چون بوی گل از هوش خود افتم
یعنی دو سه گام آنسوی آغوش خود افتم ۱
در سوختنم شمع صفت عرض نیازیست
مپسندکه در آتش خاموش خود افتم ۲
در خاک ره افتادهام اما چه خیالست
کز یاد شب وعده فراموش خود افتم ۳
بهر دگران چند کنم وعظ طرازی
ای کاش شوم حرفی و در گوش خود افتم ۴
کو لغزش پایی که به ناموس وفایت
بار دو جهان گیرم و بر دوش خود افتم ۵
عمریست که دریا بهکنار است حبابم
آن به که در اندیشهٔ آغوش خود افتم ۶
شور طلبم مانع تحقیق وصالست
خمخانهٔ رازم اگر از جوش خود افتم ۷
ای بخت سیهروز چرا سایه نکردی
تا در قدم سرو قباپوش خود افتم ۸
بیدل همه تن بار خودم چون نفس صبح
بر دوش که افتم اگر از دوش خود افتم ۹
یعنی دو سه گام آنسوی آغوش خود افتم ۱
در سوختنم شمع صفت عرض نیازیست
مپسندکه در آتش خاموش خود افتم ۲
در خاک ره افتادهام اما چه خیالست
کز یاد شب وعده فراموش خود افتم ۳
بهر دگران چند کنم وعظ طرازی
ای کاش شوم حرفی و در گوش خود افتم ۴
کو لغزش پایی که به ناموس وفایت
بار دو جهان گیرم و بر دوش خود افتم ۵
عمریست که دریا بهکنار است حبابم
آن به که در اندیشهٔ آغوش خود افتم ۶
شور طلبم مانع تحقیق وصالست
خمخانهٔ رازم اگر از جوش خود افتم ۷
ای بخت سیهروز چرا سایه نکردی
تا در قدم سرو قباپوش خود افتم ۸
بیدل همه تن بار خودم چون نفس صبح
بر دوش که افتم اگر از دوش خود افتم ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۳۸۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۰۲۸ - به فقر آخر سر و برگ فنای خویشتن گشتم
گوهر بعدی:غزل ۲۰۳۰ - کی در قفس و دام هوا و هوس افتم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
