هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و پیچیده‌ی شاعر درباره‌ی عشق، حیرت، رنج و امید است. شاعر از افسون زندگی، تپش دل، خشکی طالع، و غبار وجود خود سخن می‌گوید. او از عشق و هوس، ناکامی‌ها، و آرزوهایش می‌گوید و در نهایت به عنقا و پرواز اشاره می‌کند، هرچند که خود را دارای بال مگس می‌داند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاشقانه است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و ناکامی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.

غزل ۲۱۵۴ - درین حیرتسرا عمریست افسون جرس دارم

درین حیرتسرا عمریست افسون جرس دارم
ز فیض دل تپیدنها خروشی بی‌نفس دارم ۱

چو مژگان بسمل پروازم و از سستی طالع
همین بر پرفشانیهای خشکی دسترس دارم ۲

به صاف جام الفت‌ کز طریق‌ کینه‌‌جوییها
غبار دوست باشم گر غبار هیچکس دارم ۳

شدم خاک و به توفان رفت اجزای غبار من
هنوز از سعی الفت طرف دامانی هوس دارم ۴

هوای بیش نتوان یافت دام عندلیب من
به هر جا پر زنم از بوی گل چوب قفس دارم ۵

گر از تار نگاهم ناله برخیزد عجب نبود
به چشم خود گره‌ گردیده اشکی چون جرس دارم ۶

نفس جز تاب و تب‌ کاری ندارد مفت ناکامی
دماغ سوختن‌ گرم‌ست تا این مشت خس دارم ۷

چو صبح‌ از ننگ هستی در عدم هم بر نمی‌آیم
غبارم تا هوایی در نظر دارد نفس دارم ۸

همان منصور عشقم گر هوس فرسوده‌ام بیدل
به عنقا می‌رسد پروازم و بال مگس دارم ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۳۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۱۵۳ - پر افشانم چو صبح اما گرفتاری هوس دارم
گوهر بعدی:غزل ۲۱۵۵ - می‌پرست ایجادم نشئهٔ ازل دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.