غزل ۲۳۵۴ - تا سایه صفت آینه از زنگ زدودیم

تا سایه صفت آینه از زنگ زدودیم
خورشید عیان‌ گشت مثالی ‌که نمودیم ۱

خون در جگر از حسرت دیدار که داریم
آیینه چکید از رگ آهی‌ که‌ گشودیم ۲

امروز به یادیم تسلی چه توان ‌کرد
ماییم ‌که روزی دو ازین پیش تو بودیم ۳

رنگی ننمودیم کزو یأس نخندید
چون غیب خجالت‌کش اوضاع شهودیم ۴

نتوان طرف نیک و بد اهل جهان بود
از سیلی اوهام چو افلاک کبودیم ۵

تا در دل از اندیشه غبار نفسی هست
یک دهر قیامتکدهٔ ‌گفت و شنودیم ۶

یکتایی و آرایش تمثال چه حرفست
گفتند دل است آینه باور ننمودیم ۷

زین بیش خجالت‌کش غفلت نتوان زیست
ای شبهه‌پرستان عدم است اینکه چه بودیم ۸

بیدل ز تمیز اینقدرت شبهه فروشی‌ست
ورنه به حقیقت نه زیانیم و نه سودیم ۹