غزل ۲۷۶۲ - برداشتن دل ز جهان کرد گرانی

برداشتن دل ز جهان کرد گرانی
کز پیری‌ام آخر به خم افتاد جوانی ۱

مهمیز رمی نیست چوتکلیف تعلق
نامت نجهد تا به نگینش ننشانی ۲

ای بیخبر از ننگ سبکروحی عنقا
تا نام تو خفت کش یادی‌ست گرانی ۳

سر پنجهٔ تسخیر جهانت به چه ارزد
دست تو همان ست کشه دامن نفشانی ۴

بر هرکه مدد کرده‌ای از عالم ایثار
نامش به زبان گر ببری بازستانی ۵

سطر نفس و قید تٲمل چه خیال است
هر چند بمیری ‌که تواش سکته نخوانی ۶

هر جات بپرسند ز تمثال حقیقت
باید نسب حرف به آیینه رسانی ۷

آب است تغافل به دم تیغ غرورش
یارب‌که ز خونم نکند قطع روانی ۸

تحقیق تو خورشید و جهان جمله دلایل
پیداست چه مقدار عیانی که نهانی ۹

هرکس به حیال دگر از وصل تو شادست
هنگامهٔ ‌کنج دهن و موی میانی ۱۰

کیفیت آن دست نگارین اگر این است
طاووس کند گل مگسی را که برانی ۱۱

ای موج‌ گهر آب شو از ننگ فسردن
رفتند رفیقان و تو در ضبط عنانی ۱۲

بیدل اثر نشئهٔ نظم تو بلندست
امید که خود را به دماغی برسانی ۱۳