غزل ۲۸۲۷ - چو محو عشق شدی رهنما چه می‌جویی

چو محو عشق شدی رهنما چه می‌جویی
به بحر غوطه زدی ناخدا چه می‌جویی ۱

متاع خانه آیینه حیرت است اینجا
تو دیگر از دل بیمدعا چه می‌جویی ۲

عصا ز دست تو انگشت رهنما دارد
توگرنه‌کوردلی از عصا چه می‌جویی ۳

جز این‌که خرد کند حرص استخوان ترا
دگر ز سایهٔ بال هما چه می‌جویی ۴

به سینه تانفسی هست‌دل پریشان است
رفوی جیب سحر از هوا چه می‌جویی ۵

سر نیاز ضعیفان غرور سامان نیست
به غیر سجده ز مشتی گیا چه می‌جویی ۶

صفای دل نپسندد غبار آرایش
به دست آینه رنگ حنا چه می‌جویی ۷

ز حرص‌، دیدهٔ احباب حلقهٔ دام است
نم مروت ازین چشمها چه می‌جویی ۸

چو شمع خاک شدم در سراغ خویش اما
کسی نگفت‌ که در زیر پا چه می‌جویی ۹

ز آفتاب طلب شبنم هوا شده‌ایم
دل رمیدهٔ ما را زما چه می‌جویی ۱۰

بجز غبار ندارد تپیدن نفست
ز تار سوخته بیدل صدا چه می‌جویی ۱۱