غزل ۱۹۰۶ - تو نقد قلب را از زر برون کن

تو نَقْدِ قَلْب را از زَر بُرون کُن
وَگَر گوید زَرَم، زوتَر بُرون کُن ۱

که بیگانه چو سیلاب است دشمن
زِ بامَش تو بِران وَزْ دَر بُرون کُن ۲

مگس‌‌‌ها را زِ غیرت، ای برادر
ازین بَزمِ پُر از شِکَّر بُرون کُن ۳

دو چَشمِ خاینِ نامَحْرَمان را
از آن زیب و جَمال فَرّ بُرون کُن ۴

اگر کَر نَشْنَود آوازِ آن چَنگ
اگر تانی کَری از کَرْ بُرون کُن ۵

چو مَستان شیشه اَنْدَر دست دارند
دلی کو هست چون مَرمَر بُرون کُن ۶

نَرانِ راهِ مَعنی، عاشقانند
نَرِ شَهوت بُوَد چون خَرْ بُرون کُن ۷

بِریزیده‌‌‌‌‌ست شَهوت پَرّ و بالَش
ازین مُرغانِ نیکو پَر بُرون کُن ۸

چو بَنده‌‌یْ شَمسِ تبریزی نباشد
تو او را آدمی مَشْمَر، بُرون کُن ۹