بخش ۲ - مصایب مصنف و مناجات

ای دوای درون خسته‌دلان
مرهم سینهٔ شکسته دلان ۱

مرهمی لطف کن، که خسته‌دلم
مرحمت کن که [بس] شکسته‌دلم ۲

گر چه من سر به سر گنه کردم
نامهٔ خویش را سیه کردم ۳

تو درین نامهٔ سیاه مبین
کرم خویش بین گناه مبین ۴

من خود از کرده‌های خود خجلم
تو مکن روز حشر منفعلم ۵

با وجود گناه‌کاری‌ها
از تو دارم امیدواری‌ها ۶

زانکه بر توست اعتماد همه
ای مراد من و مراد همه ۷

تو کریمی و بی‌نوای توام
پادشاهی و من گدای توام ۸

نی گدایی که این و آن خواهم
کام دل، آرزوی جان خواهم ۹

بلکه باشد گدایی‌ام دردی
اشک سرخی و چهرهٔ زردی ۱۰

تا به راهت ز اهل درد شوم
برنخیزم اگرچه گرد شوم ۱۱

چون به خاک اوفتم به صد خواری
تو ز خاکم به لطف برداری ۱۲

گرچه در خورد آتشم چون شرر
نظری گر به من رسد چه ضرر؟ ۱۳

من نگویم که لطف و احسان کن
بنده‌ام هرچه شایدت آن کن ۱۴

عاقبت بگسلد چو بند از بند
بند بند مرا به خود پیوند ۱۵