شماره ۱۱۹ - میر زمانه‌ای که نگردد مرا زبان

میر زمانه‌ای که نگردد مرا زبان
در کام جز برای ثنا و دعای تو ۱

ای کاش وعده‌های‌تو درصدق و راستی
بودی چو شعرهای من اندر ثنای تو ۲

اکنون مرا رسیده به خاطر لطیفه‌ای
از وعدهٔ دروغ کلاه و قبای تو ۳

جاوید تاکه هست به دیوان روزگار
نام و نشان مدح من و مرحبای تو ۴

وارونهٔ کلاه که گفتی برای من
وارونهٔ قباکه ندادی برای تو ۵

بگذشتم‌ از کلاه و قبا چون شد آن کتاب
کش وصف کرد فک‌رت معجزنمای تو ۶

اعدات از جفای تو یارب چه می‌کشند
گر این بود وفای تو با اولیای تو ۷