غزل ۳۳ - دُرد درد دل بود درمان ما

دُرد درد دل بود درمان ما
خوش بود دردی چنین با جان ما ۱

عشق او بحریست ما غرقه در او
گو درآ در بحر بی پایان ما ۲

ای که گوئی جان به جانان می دهم
جان چه باشد پیش آن جانان ما ۳

مجلس عشقست و ما مست و خراب
سر خوشند از ذوق ما رندان ما ۴

عشق او گنجی و دل ویرانه ای
گنج او جو در دل ویران ما ۵

دل ببر از جان شیرین می برد
صد هزاران منتش بر جان ما ۶

دوستدار نعمت الله خودیم
نعمت الله باشد از یاران ما ۷