هوش مصنوعی:
این متن عرفانی به مفاهیمی مانند فنا و بقا، گمکردن خود برای یافتن حقیقت، بخشش و دریافت، عشق و عقل، و نور الهی میپردازد. شاعر بیان میکند که تنها با از دست دادن خود (فنا) میتوان به بقای حقیقی رسید و از طریق عشق و ارتباط با خداوند میتوان به روشنایی و حقیقت دست یافت.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۱۳ - هرکه فانی شود بقا یابد
هرکه فانی شود بقا یابد
خوش بقائی از این فنا یابد ۱
آنکه نام و نشان خود گم کرد
آنچه گم کرده است وایابد ۲
بنده ای کو گدای سلطان است
پادشاهی دو سرا یابد ۳
هر که با بینوا دمی دم زد
خوش نوائی ز بینوا یابد ۴
غرق بحر محیط هر که شود
عین ما را به عین ما یابد ۵
عشق مست است و عقل مخمور است
ذوق مستان ما کجا یابد ۶
نعمت الله که نور دیدهٔ ماست
نور او را به دیده ها یابد ۷
خوش بقائی از این فنا یابد ۱
آنکه نام و نشان خود گم کرد
آنچه گم کرده است وایابد ۲
بنده ای کو گدای سلطان است
پادشاهی دو سرا یابد ۳
هر که با بینوا دمی دم زد
خوش نوائی ز بینوا یابد ۴
غرق بحر محیط هر که شود
عین ما را به عین ما یابد ۵
عشق مست است و عقل مخمور است
ذوق مستان ما کجا یابد ۶
نعمت الله که نور دیدهٔ ماست
نور او را به دیده ها یابد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۷۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۱۲ - دلی که درد ندارد دوا کجا یابد
گوهر بعدی:غزل ۶۱۴ - چشم مست تو گر از خواب گران برخیزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.