غزل ۷۲۴ - زاهد دگر از خلوت تقوی به درافتاد

زاهد دگر از خلوت تقوی به درافتاد
عقل آمد و با عشق درافتاد ور افتاد ۱

ما سر به در خانهٔ خمار نهادیم
پا بر سر ما هر که نهاد او به سر افتاد ۲

مه روشنئی یافت که شد بدر تمامی
نوری مگر از مهر رخت بر قمر افتاد ۳

افتاد در این کوی خرابات بسی دل
المنة لله که بار دگر افتاد ۴

برخواستن از رهگذر او نتواند
هر عاشق مستی که در آن رهگذر افتاد ۵

در خواب به جز نقش خیالش نتوان دید
ور زانکه کسی دید مرا از نظر افتاد ۶

صد بار درین کوی خرابات فتادم
عیبم مکن ارزان که گذارم دگر افتاد ۷

هر دیده که او نقش خیال دگری دید
گر مردم چشم است که او از بصر افتاد ۸

رندی که به میخانهٔ سید گذری کرد
تا یافت خبر مست شد و بی خبر افتاد ۹