هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که از مفاهیمی مانند عشق، مستی معنوی، وحدت وجود، و تسلیم در برابر حق تعالی سخن میگوید. شاعر از دریای وجود، خرابات (نماد جهان مادی و فانی)، و میخانه (نماد عشق و معرفت) به عنوان استعارههایی برای بیان سلوک عرفانی خود استفاده میکند. در نهایت، شاعر به مقام فنا در ذات حق میرسد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند میخانه و مستی ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامناسب باشد.
غزل ۷۲۸ - آب چشم ما به روی ما فتاد
آب چشم ما به روی ما فتاد
مردم دیده در این دریا فتاد ۱
رند سرمستی به میخانه رسید
سر به پای خم نهاد از پا فتاد ۲
برنخیزد جاودان هر کس که او
در خرابات آمد و آنجا فتاد ۳
ما ز دریائیم و دریا عین ما
چشم ما روشن به عین ما فتاد ۴
همدم جامیم و با ساقی حریف
این چنین ذوق خوشی ما را فتاد ۵
دل برفت از ما و در دریا نشست
عاقبت محمود با مأوا فتاد ۶
نعمت الله چون مقام خویش دید
بر در یکتای بی همتا فتاد ۷
مردم دیده در این دریا فتاد ۱
رند سرمستی به میخانه رسید
سر به پای خم نهاد از پا فتاد ۲
برنخیزد جاودان هر کس که او
در خرابات آمد و آنجا فتاد ۳
ما ز دریائیم و دریا عین ما
چشم ما روشن به عین ما فتاد ۴
همدم جامیم و با ساقی حریف
این چنین ذوق خوشی ما را فتاد ۵
دل برفت از ما و در دریا نشست
عاقبت محمود با مأوا فتاد ۶
نعمت الله چون مقام خویش دید
بر در یکتای بی همتا فتاد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۷۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۲۷ - دل به دست زلف دلبر اوفتاد
گوهر بعدی:غزل ۷۲۹ - هرکه در دریای بی پایان فتاد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.