غزل ۱۱۹۵ - از ازل تا به ابد آینه دار اوئیم

از ازل تا به ابد آینه دار اوئیم
با همه آینه داران جهان یک روئیم ۱

موج دریای محیطیم و عجایب این است
عین آبیم ولی آب ز جو می جوئیم ۲

گاه در میکده باشیم و گهی درمسجد
در همه حال که هستیم خوشی با اوئیم ۳

روز و شب دیدهٔ ما گرد جهان می گردد
روشنائی نظر از نظرش می جوئیم ۴

گوش کن گفتهٔ مستانهٔ ما را بشنو
که چنین گفتهٔ مستانهٔ از او می گوئیم ۵

چشم ما نقش خیال دگری گر دیده
عاشقانه ز نظر پاک فرو می شوئیم ۶

در خرابات مغان سید سرمستانیم
گرچه رندیم ولی رند خوش نیکوئیم ۷