هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند رهایی از تعلقات دنیوی، شادی درونی، عشق به معنا و خدا، و دوری از هشیاری عادی در برابر مستی معنوی می‌پردازد. شاعر از خاک راه به عنوان کیمیا یاد می‌کند و درد دل را با نگاهی درمان می‌دهد. او از حبس صورت و شادی درونی سخن می‌گوید و به رندان لاابالی و مستان سرخوش اشاره دارد. در نهایت، دعوت به رهایی از خود و پیوستن به اصحاب معنوی می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم مانند 'رندان لاابالی' و 'مستی معنوی' ممکن است برای سنین پایینتر نامفهوم یا گمراه‌کننده باشد.

غزل ۱۲۱۱ - ما خاک راه را به نظر کیمیا کنیم

ما خاک راه را به نظر کیمیا کنیم
صد درد دل به گوشهٔ چشمی دوا کنیم ۱

در حبس صورتیم و چنین شاد وخرمیم
بنگر که در سراچهٔ معنی چه ها کنیم ۲

رندان لاابالی و مستان سرخوشیم
هشیار را به مجلس خود کی رها کنیم ۳

موج محیط و گوهر دریای عزتیم
ما میل دل به آب و گل آخر چرا کنیم ۴

در دیده روی ساقی و بر دست جام می
باری بگو که گوش به عاقل چرا کنیم ۵

از خود بر آ و در صف اصحاب ما خرام
تا سیدانه روی دلت با خدا کنیم ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۵۸۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۱۰ - ما اناالحق از وجود حق مطلق می زنیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۱۲ - عاشقانه عشقبازی می کنیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.