هوش مصنوعی:
این شعر به ناپایداری و فریبندگی دنیا اشاره دارد و توصیه میکند که به جای دلبستگی به دنیای فانی، به آخرت بیندیشیم. شاعر از بیوفایی دنیا و اهل آن سخن میگوید و هشدار میدهد که حرص و طمع نسبت به دنیا تنها به ناامیدی و رنج میانجامد. در پایان، شاعر دنیا را سرابی بیارزش میداند که تنها افراد بیخرد آن را بهشت میپندارند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، نگاه انتقادی به دنیا و توصیه به زهد و بیاعتمادی به دنیا ممکن است برای سنین پایینتر سنگین باشد.
غزل ۱۲۷۶ - گاه تاریکست و گه روشن سرای این جهان
گاه تاریکست و گه روشن سرای این جهان
غم مخور چون اهل دنیا از برای این جهان ۱
گر نوای آن جهان داری بیا خوشوقت باش
بینوا باشی اگرخواهی نوای این جهان ۲
اعتمادی نیست بر یاران این دنیای دون
عاقبت بیگانه گردد آشنای این جهان ۳
بگذر از حرص جهان راه خطا دیگر مرو
خود که می یابد صوابی ازخطای این جهان ۴
دائماً خر بنده ای باشد که آمد شد کند
هر که باشد همچو خواجه در قفای این جهان ۵
می دهد عمر عزیز خویش بر باد هوا
باد پیماید که افتد در هوای این جهان ۶
محنت آباد سرابی خاکدان ناخوشی
بی خرد نامش کند دولتسرای این جهان ۷
نعمت الله دنیی و عقبی نخواهد از خدا
آن جهان هرگز نمی خواهد چه جای این جهان ۸
غم مخور چون اهل دنیا از برای این جهان ۱
گر نوای آن جهان داری بیا خوشوقت باش
بینوا باشی اگرخواهی نوای این جهان ۲
اعتمادی نیست بر یاران این دنیای دون
عاقبت بیگانه گردد آشنای این جهان ۳
بگذر از حرص جهان راه خطا دیگر مرو
خود که می یابد صوابی ازخطای این جهان ۴
دائماً خر بنده ای باشد که آمد شد کند
هر که باشد همچو خواجه در قفای این جهان ۵
می دهد عمر عزیز خویش بر باد هوا
باد پیماید که افتد در هوای این جهان ۶
محنت آباد سرابی خاکدان ناخوشی
بی خرد نامش کند دولتسرای این جهان ۷
نعمت الله دنیی و عقبی نخواهد از خدا
آن جهان هرگز نمی خواهد چه جای این جهان ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۳۷۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۷۵ - جام گیتی نمای ما انسان
گوهر بعدی:غزل ۱۲۷۷ - جام می عشق تو نوشم به جان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.