غزل ۲۱۰۴ - شب که جهان است پر از لولیان

شب که جهان است پُر از لولیان
زُهره زَنَد پَردهٔ شَنْگولیان ۱

بینَد مِرّیخ که بَزم است و عیش
خَنجَر و شمشیر کُند در میان ۲

ماه فَشانَد پَرِ خود چون خُروس
پیش و پَسَش اَخْتَرْ چون ماکیان ۳

دیدهٔ غَمّاز بِدوزَد فَلَک
تا که گواهی نَدَهَد بر کیان ۴

خُفته گروهیّ و گروهی به صید
تا کِه کُند سود و کِه دارد زیان ۵

پنج و شش است امشبْ مُهره‌یْ قِمار
سُست مَیَفکَن لبْ چون ناشیان ۶

جامِ بَقا گیر و بِهِل جامِ خواب
پَرده بُوَد خواب و حِجابِ عِیان ۷

ساقیِ باقی‌‌ست خوش و عاشقان
خاکِ سِیَه بر سَرِ این باقیان ۸

زَهر از آن دستِ کَریمَش بِنوش
تا که شوی مِهْتَرِ حَلْواییان ۹

عشقِ چو مَغز است جهانْ هَمچو پوست
عشقْ چو حَلْوا و جهانْ چون تیان ۱۰

حَلْقِ من از لَذَّتِ حَلْوا بِسوخت
تا نکُنم حِلْیهٔ حَلْوا بیان ۱۱