غزل ۱۳۴۷ - نوای عالمی بخشی اگر یابی نوای او

نوای عالمی بخشی اگر یابی نوای او
همه بر رای تو باشد اگر باشی برای او ۱

مقام سروری جوئی سر کویش غنیمت دان
بهشت جاودان خواهی در خلوتسرای او ۲

به جانان جان سپار ای دل که کار عاشقان اینست
هوای خویشتن بگذار اگر داری هوای او ۳

بیا و دُردی دردش به شادی روی ما درکش
که خوش دردیست درد دل که آن باشد دوای او ۴

گدای حضرت او شو که شاه عالمی گردی
همه باشد گدای تو اگر باشی گدای او ۵

اگرچه مختصر باشد به نزد او همه عالم
فقیرانه فدا گردم ، فدای که ، فدای او ۶

چو بنده هر که فانی شد حیات جاودانی یافت
همیشه زنده خواهد بود سید از بقای او ۷