هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مفاهیمی مانند درد و آرامش، عشق، مستی معنوی و جستجوی حقیقت سخن میگوید. شاعر از جام می، درد و عشق به عنوان نمادهایی برای بیان حالات روحی و عرفانی استفاده میکند و به شمس تبریزی و نعمتالله اشاره میکند که نشاندهندهی تأثیرپذیری از عرفان و تصوف است.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و دردهای عاطفی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۳۷۲ - می فراوان است اینجا جام کو
می فراوان است اینجا جام کو
دُرد و دردش هست درد آشام کو ۱
ای که می گوئی دمی آرام گیر
با چنین دردی مرا آرام کو ۲
گر نشان و نام می جوئی مجو
در عدم ما را نشان و نام کو ۳
زلف و خالش مرغ دلها صید کرد
خوبتر زان دانه و آن دام کو ۴
جام می در دور می گردد مدام
عشق را آغاز یا انجام کو ۵
شمس تبریزی ز مصر آمد برون
آفتابی آن چنان در شام کو ۶
نعمت الله مست و جام می به دست
همچو او رندی درین ایام کو ۷
دُرد و دردش هست درد آشام کو ۱
ای که می گوئی دمی آرام گیر
با چنین دردی مرا آرام کو ۲
گر نشان و نام می جوئی مجو
در عدم ما را نشان و نام کو ۳
زلف و خالش مرغ دلها صید کرد
خوبتر زان دانه و آن دام کو ۴
جام می در دور می گردد مدام
عشق را آغاز یا انجام کو ۵
شمس تبریزی ز مصر آمد برون
آفتابی آن چنان در شام کو ۶
نعمت الله مست و جام می به دست
همچو او رندی درین ایام کو ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۶۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۷۱ - کهنه است این شراب و جامش نو
گوهر بعدی:غزل ۱۳۷۳ - ذوق سرمستان ز مخموران مجو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.