غزل ۱۴۴۷ - بیا ساقی و جام می به ما ده

بیا ساقی و جام می به ما ده
به ما یک وجه از بهر خدا ده ۱

دو صد جان قیمت یک ساغر توست
به درویشان خدا را بی بها ده ۲

جهانی از تو می یابد نواها
نصیبی هم به مای بینوا ده ۳

درون خلوت ار بارم ندادی
مرا بر آستان خویش جا ده ۴

تو در جانی و جان در جستجویت
مده ما را غلط ما را رها ده ۵

که داند قدر دُرد درد عشقت
بیا و دُرد دردت را مرا ده ۶

تو سلطانی و سید بندهٔ تو
عطائی گر دهی باری مرا ده ۷