غزل ۲۱۲۸ - ابشر ثم ابشریا مؤتمن

اَبْشِرْ ثُمَّ اَبْشِرْیا مُؤْتَمَن
اِقْتَرَبَ الْوَصْلُ وَاَفْنَی الْمِحَن ۱

فَاجْتَمِعُوا نَقْضی ما فاتَنا
مِنْ سَکَرٍ یُلْقَبُ اُمَّ الْفِتَن ۲

قَد قَدِمَ السّاقی، نِعْمَ السَّقا
قَدْ قَرُبَ الْمَنْزِلُ، نِعْمَ الْوَطَن ۳

کارِ تو این است که دل پَروَری
پَروَرش آمد همه کارِ چَمَن ۴

خَلَّدَکَ اللّهُ لَنا ساقیًا
اَنْتَ لَنَا الْبِرُّ وَلِیُّ الْمِنَن ۵

نَحْنُ عِطاشٌ سَنَدی فاسْقِنا
مِنْ سَکَرٍ یَقْطَعُ رأْسَ الْحَزَن ۶

یُنْشِئُنا صَفْوَتُهُ نَشْأةً
طَیِّبَةَ السِّرِ مَلیحَ الْعَلَن ۷

تَرک کُن این گفت و هَمی‌باش جُفت
وَاغْتَنِمِ الْفَرْضَ وَخَلِّ السُّنَن ۸

فَاغْتَنِمِ السُّکْرَ وَزَمْزِمْ لَنا
تَنْ تَنَتَنْ تَنْ تَنَتَنْ تَنْ تَنَن ۹

قَدْ ظَهَرَ الصُّبْحُ وَخَلِّ الْحَرَس
قَدْ وَضَعَ الْحَرْبُ فَخَلِّ الْمِحَن ۱۰

طَیَّبَنا الرّاحُ وَنِعْمَ الْمُطیب
وَاخْتَلَطَ الشَّهْدُ لَنا بِاللَّبَن ۱۱

نَطْمَعُ فِی الزّایِدِ فَازْدَدْ لَنا
فَاسْقِ وَاَسْرِفْ سَرَفًا مُشْبِعًا ۱۲

سَنِّ لَنا سُنَّتَکَ الْمُرتَضی
رَنِّ لَنا رَنَّةَ ظَبْی اَغَن ۱۳

نُخَّ هُنا جُمْلَةَ بُعْرانِنا
لَیْسَ عَلَی الاَرْضِ کَهذَا الْعَطَن ۱۴

مَنْ هُوَ لا یَغْبَطُ هذَا السَّقا؟
مَن هُوَ لا یَعْبُدُ هذَا الْوَثَن ۱۵

ما لِرِسالاتِ هَویً مُنْتَهی
فَاقْنَعْ بِالْاَوْجَزِ یا مُمْتَحَن ۱۶

قَدْ سَکِرَ الْقَوْمُ وَ نامَ النَّدیم
نَشْرَبُ بِالْوَحْدَةِ نَحْنُ اِذَنْ ۱۷

مُفْتَعِلُن مُفْتَعِلُن مُفْتَعِلْ
فَعْلَلَلَنْ فَعْلَلَلَنْ فَعْلَلَن ۱۸