هوش مصنوعی:
این متن به مفهوم فقر و غنا در معنای عرفانی میپردازد. شاعر بیان میکند که فقر واقعی (به معنای وابستگی به خدا) میتواند به غنای مطلق منجر شود. او فقر را جستجو میکند و معتقد است که هم فقر و هم غنا از خداوند سرچشمه میگیرند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. این نوع مضامین معمولاً برای سنین بالاتر که توانایی تحلیل مفاهیم انتزاعی را دارند مناسبتر است.
رباعی ۱۱۹ - فقری که از او غنای مطلق آید
فقری که از او غنای مطلق آید
گر زان که طلب کنی به جان می شاید ۱
من فقر همی جویم و آن خواجه غنا
از خواجهٔ ما فقر و غنا می آید ۲
گر زان که طلب کنی به جان می شاید ۱
من فقر همی جویم و آن خواجه غنا
از خواجهٔ ما فقر و غنا می آید ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۴۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۸ - هر دل که به ذوق سرمدی خواهد بود
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۰ - آب است که جان ما از او می یابد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
