فی طول العمر والحسرة مع ذلک

نوح را عمر جمله ده صد بود
حرص و امید او بر آن آسود ۱

چون گذر کرد نهصد و پنجاه
در فذلک به حسره کرد نگاه ۲

گفت آوخ که بر من این ده صد
بود بر من ز روزکی ده بد ۳

کرد ویرا سؤال روح امین
سر ز بالا نهاده بر بالین ۴

کای ترا عمر از انبیا افزون
چون گذر کرد بر تو دنیی دون ۵

بر چه سان یافتی جهان را تو
چون سپاری کنون روان را تو ۶

گفت دیدم جهان چو تیم دو در
آمدم از دری شدم ز دگر ۷

نوز ناسوده تن ز سیرِ سبیل
کامد آواز پر نهیب رحیل ۸

می‌دهم جان و می‌برم حسرت
شربتم ضربت و شفا شدّت ۹

عمرش ار بُد دراز ور کوتاه
رخت بر بست زان گشاد به راه ۱۰

عاقبت هم برفت و بیش نماند
آیت عزل خویشتن برخواند ۱۱