فصل فی‌الحکمة ذکرالحکمة احکم فانّها بین الکائنات حکم مثل الاحباب والاعداء کمثل الدواء والداء در دوستی و دشمنی

مردم از زیرکان دژم نشود
مهر کز عقل بود کم نشود ۱

مهر جاهل چو مُهره گردانست
مِهر کز عقل بود مهر آنست ۲

با هوا مهر کین چه در خوردست
که هوا گاه گرم و گه سردست ۳

زانکه گردان و بی‌وفا باشد
چون هوا مهر کز هوا باشد ۴

با هوا خود به نیک و بد میامیز
چون بیامیختی سبک بگریز ۵

باز وقت وفا ز نیک و ز بد
نه خرد گردد و نه مهر خرد ۶

هست با عشق حیلتی دیگر
صحبت عشق علتی دیگر ۷

دوزخ آنجا که پرده بردارد
متقی دوست را بنگذارد ۸

داند آن جان که نقش عینی نیست
کالاخِلاء چو لَیتَ بَینی نیست ۹

بغض کز سنّتی بُوَد دینست
مهر کز علتی بُوَد کینست ۱۰

تو و من کرد آدمی را دو
بی من و تو تو من بوی من تو ۱۱

تو تویی من منم سرِ رنگست
تو چنان من چنین سرِ جنگست ۱۲

با خودی هر دو دیووش باشیم
بی من و تو من و تو خوش باشیم ۱۳

خوش بویم اندرین کهن گلشن
چون ز تو تو برفت و ز من من ۱۴

تو و من گمرهیست زو پرهیز
در من و تو به ابلهی ماویز ۱۵

تا تو خود را بوی نباشی دوست
دانکه در وضع دوست زشت و نکوست ۱۶

دشمن از دوست وقت آز و نیاز
جز به سود و زیان ندانی باز ۱۷

دوستان را به گاه سود و زیان
بتوان دید و آزمود توان ۱۸