بهانه

دلبر به من رسید و جفا را بهانه کرد
افکند سر به زیر، حیا را بهانه کرد ۱

آمد به بزم و، دید من تیره روز را
ننشست و رفت، تنگی جا را بهانه کرد ۲

رفتم به مسجد از پی نظارهٔ رخش
بر رو گرفت دست و، دعا را بهانه کرد ۳

آغشته بود پنجه‌اش از خون عاشقان
بستن به دست خویش حنا را بهانه کرد ۴

خوش می‌گذشت دوش صبوحی به کوی او
بر جا نشست و، شستن پا را بهانه کرد ۵