جام جهان بین

وقت آن شد که سر خویش، من از غم شکنم
آهی از دل کشم و حلقهٔ ماتم شکنم ۱

گر مراد دل من را ندهد این گردون
همه اوضاع جهان، یکسره در هم شکنم ۲

باده از کاس سفالین خورم و از مستی
به یقین جام جهان بین به سر جم شکنم ۳

گر شود رام دمی ساقی و می گیرم از او
ترک عقبی کنم و توبه دمادم شکنم ۴

شرحی از یوسف گمگشته خود گر بدهم
شهرت گریه یعقوب، مسلّم شکنم ۵

سر شوریدهٔ خود، گر بنهم بر زانو
صبر ایّوب، از این شهره به عالم شکنم ۶

بارها یار بدیدم به صبوحی می‌گفت
عزم دارم که ز هجرم قدت از غم شکنم ۷