آیهٔ رحمت

غبار نیست که بر گرد عارض ترش است این
گذشته پادشه حُسن گَرد لشکرش است این ۱

نه خط غالیه سا دور عارض مهش است این
همای حُسن پریده است و سایهٔ پرش است این ۲

ستاده بر سر نعشم، گرفته دست به مژگان
که این قتیل نگاه منست و خنجرش است این ۳

کتاب نیست که می‌خواند آن نگار به مکتب
کند حساب شهیدان خویش و دفترش است این ۴

نشان آبله دیدم به روی یار بگفتم
قسم به آیهٔ رحمت که اصل جوهرش است این ۵

هزار مرتبه بر قبر من گذشت و نگفتا
که این شهید، شهید من است و مقبرش است این ۶

نظر در آینه کرد آن نگار رو با خود گفت!
خوشا بحال دل عاشقی که دلبرش است این ۷