تمنّا

زلفت از سنبل تر سر زده بر طرف چمن
کاکلت بسته صف از ملک حبش لشکر چین ۱

در ختا و ختن ای خسرو خوبان جهان
چون تو شوخی نبود در همهٔ چین و ماچین ۲

لب من با لب تو نرد ببوسی میباخت
لب لشکر شکنت گفت که بردی بر چین ۳

خواستم جوهر هندو ز لبت بر چینم
لب تو گفت بچین، غمزهٔ تو گفت مچین ۴

من از این چین و مچین، واله و شیدا چکنم
سر زلف بت شکر شکنت برده ز چین ۵

از گل روش صبوحی چه تمنّا داری
غنچه این لحظه تو از باغ وصالش برچین ۶