گره مار به مار

به اختیار زدم دل به زلف یار، گره
به کار خویش، فکندم به اختیار، گره ۱

شمارهٔ گره زلف خود، به سبحه مکن
که صد گره چه کند در بر هزار گره ۲

گره مزن سر زلف دو تا به یکدیگر
که هیچکس نزند ما ر را به مار، گره ۳

ز ابروی عرق آلوده‌ات گره بگشا
که خورده بر دم شمشیر آبدار، گره ۴

به سایهٔ مژه ام پا منه، که می‌ترسم
خدا نکرده خورد برگ گل به خار، گره ۵

گره زدی سر زلف و، دلم ز ناله فتاد
فتد ز نغمه، چو افتد به سیم تار، گره ۶

بسی دهان تو تنگ است در سخن گوئی
که در لبان تو، مو می‌خورد هزار گره ۷

بسی به کار صبوحی گره زده زلفت
چو مفلسی زده بر سیم خوش عیار، گره ۸