رباعی ۱۵۹ - ای آن که شب و روز خدا می طلبی

ای آن که شب و روز خدا می طلبی
کوری گرش از خویش جدا می طلبی ۱

حق با تو به صد زبان همی گوید راز:
سر تا قدمت منم، که را می طلبی؟ ۲