رباعی ۱ - گر با توام از تو جان دهم آدم را رباعی ۲ - اندوه تو دلشاد کند هر جان را رباعی ۳ - دل سیر نشد از کم و از بیش تو را رباعی ۴ - در کار کش این عقل به کار آمده را رباعی ۵ - بی آن که کس رسد زوری از ما رباعی ۶ - ای دل تو ز هیچ خلق یاری مطلب رباعی ۷ - آبی که به روزگار بندد کیمُخت رباعی ۸ - گر بر فلکی به خاک باز آرندت رباعی ۹ - باشد که ز اندیشه و تدبیر درست رباعی ۱۰ - تا گوهر جان در صدف تن پیوست رباعی ۱۱ - ترس اجل و بیم فنا، هستی توست رباعی ۱۲ - وی جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست رباعی ۱۳ - معلوم نمی شود چنین از سر دست رباعی ۱۴ - با یار بگفتم به زبانی که مراست رباعی ۱۵ - ترکیب عناصر ار نگشتی کم و کاست رباعی ۱۶ - در عین علی، هو العلی الاعلی ست رباعی ۱۷ - هر نقش که بر تختهٔ هستی پیداست رباعی ۱۸ - در کار جهان، بیع و شری بر هیچ است رباعی ۱۹ - افضل دیدی که هر چه دیدی هیچ است رباعی ۲۰ - آن کیست که آگاه ز حسن و خرد است رباعی ۲۱ - با یک سر موی تو اگر پیوند است رباعی ۲۲ - در کوی تو صد هزار صاحب هوس است رباعی ۲۳ - در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است رباعی ۲۴ - سرتاسر آفاق جهان از گل ماست رباعی ۲۵ - هر کار که هست در جهان، پیشهٔ ماست رباعی ۲۶ - اول ز مکوّنات، عقل و جان است رباعی ۲۷ - تا گردش گردون فلک تابان است رباعی ۲۸ - من آن گهرم که عقل کل کان من است رباعی ۲۹ - چرخ فلکی خرقهٔ نُه توی من است رباعی ۳۰ - هرگز بت من روی به کس ننموده است رباعی ۳۱ - هر نفس که او درد ز درمان دانست رباعی ۳۲ - بر سیر اگر نهاده ای دل، ای دوست رباعی ۳۳ - سمع و بصر و زبان و دستم، همه اوست رباعی ۳۴ - راه ازل و ابد، زبان و سرِ توست رباعی ۳۵ - گر تخم برومند نشد، کشتهٔ توست رباعی ۳۶ - در هر برزن که بنگرم آشوبی ست رباعی ۳۷ - چندین غم مال و حسرت دنیا چیست رباعی ۳۸ - من من نی ام، آن کس که منم، گوی که کیست؟ رباعی ۳۹ - گفتم که مگر تخم هوس کاشتنی ست رباعی ۴۰ - عشق تو ز هر بی خبری خالی نیست رباعی ۴۱ - احداث زمانه را چو پایانی نیست رباعی ۴۲ - آن کس که درون سینه را دل پنداشت رباعی ۴۳ - ای در طلب آن که لقا خواهی یافت رباعی ۴۴ - راهی ست دراز و دور، می باید رفت رباعی ۴۵ - آرام منا، کجاست آرامگه ات رباعی ۴۶ - بر خود چه نهی رنج در این جای سه پنج رباعی ۴۷ - هستی تو سزای این و صد چندین رنج رباعی ۴۸ - ای کرده فریبنده جهانت گستاخ رباعی ۴۹ - عمر تو اگر افزون شود از پانصد رباعی ۵۰ - چون درد توام در این دل ریش افتاد رباعی ۵۱ - دل نعره زنان ملک جهان می‌طلبد رباعی ۵۲ - غم با لطف تو شادمانی گردد رباعی ۵۳ - عشق تو مرا زندهٔ جاویدان کرد رباعی ۵۴ - در عشق تو جان بوالهوس می میرد رباعی ۵۵ - یاد تو کنم دلم چنان برخیزد رباعی ۵۶ - چندان برو این ره که دویی برخیزد رباعی ۵۷ - دنیا مطلب تا همه دین ات باشد رباعی ۵۸ - از شبنم عشق خاک آدم گل شد رباعی ۵۹ - تا داروی او درد مرا درمان شد رباعی ۶۰ - صاحب نظران که آینهٔ یک دگراند رباعی ۶۱ - مردان رهت که سرّ معنی‌دان اند رباعی ۶۲ - مردان رهت واقف اسرار تواند رباعی ۶۳ - آنان که ز معبود خبر یافته اند رباعی ۶۴ - در مصطبهٔ عمر ز بد نامی چند رباعی ۶۵ - تا حا و دو میم و دال نامت کردند رباعی ۶۶ - آن ها که زمین زیز قدم ها فرسودند رباعی ۶۷ - ناکرده دمی آن چه تو را فرمودند رباعی ۶۸ - آنان که مقیم حضرت جانان اند رباعی ۶۹ - برخیز که عاشقان به شب راز کنند رباعی ۷۰ - هفتاد و دو فرقه در رهت می‌پویند رباعی ۷۱ - از هستی خود چو بی خبر خواهم بود رباعی ۷۲ - ای ذات تو در دو کون مقصود وجود رباعی ۷۳ - عشق از ازل است و تا ابد خواهد بود رباعی ۷۴ - تا روی زمین و آسمان خواهد بود رباعی ۷۵ - گر ملک تو مصر و شام و چین خواهد بود رباعی ۷۶ - سرگشتهٔ تو عقل بسی خواهد بود رباعی ۷۷ - کوتاه کنم قصه که بس مشکل بود رباعی ۷۸ - ای خواجه اگر کار به کامت نبود رباعی ۷۹ - درویش کسی بود که نامش نبود رباعی ۸۰ - هر دیده که او عطای حق دیده بود رباعی ۸۱ - ای ذات منزهت مبرا ز وجود رباعی ۸۲ - ای ذات تو سر دفتر اسرار وجود رباعی ۸۳ - هر گه که دلم با غمت انباز شود رباعی ۸۴ - تا دل ز علایق جهان حُرّ نشود رباعی ۸۵ - از رفته قلم هیچ دگرگون نشود رباعی ۸۶ - رو دیده بدوز تا دلت دیده شود رباعی ۸۷ - می‌زن نفسی، کاین دم از او می‌زاید رباعی ۸۸ - سیر آمده ای ز خویشتن می باید رباعی ۸۹ - رو خانه برو، که شاه ناگاه آید رباعی ۹۰ - ای از همه آزرده، بی آزار گذر رباعی ۹۱ - یا رب ز کرم بر من دل ریش نگر رباعی ۹۲ - ای از تو فتاده عالمی در شر و شور رباعی ۹۳ - زنهار در آن کوش که در زیر سپهر رباعی ۹۴ - عمر از پی افزون زر کاسته گیر رباعی ۹۵ - دانی که چرا زنند این طبلک باز؟ رباعی ۹۶ - در هستی کون خویش، مردم ز آغاز رباعی ۹۷ - تاریک شد از هجر دل افروزم، روز رباعی ۹۸ - ای خواجه تو خود چه دیده‌ای؟ باش هنوز رباعی ۹۹ - تا کی باشی ز عافیت در پرهیز رباعی ۱۰۰ - بیرون ز چهار عنصر و پنج حواس رباعی ۱۰۱ - تا چند روی از پی تقلید و قیاس رباعی ۱۰۲ - در خرقه چه پیچی، ار نه ای شاه شناس رباعی ۱۰۳ - ز افسانه گری ای دل دانش نشناس رباعی ۱۰۴ - هان ای دل بد زهره ز شمشیر مترس رباعی ۱۰۵ - بالا مطلب ز هیچ کس بیش مباش رباعی ۱۰۶ - واپس منگر دمی و در پیش مباش رباعی ۱۰۷ - ای دل چو طربناک نه‌ای، شادان باش رباعی ۱۰۸ - کو دل که بداند نفسی اسرارش رباعی ۱۰۹ - غم چند خوری ز کار نا آمده پیش رباعی ۱۱۰ - زین تابش آفتاب و تاریکی میغ رباعی ۱۱۱ - جان می بردم به سوی آن عالم پاک رباعی ۱۱۲ - گر فضل کنی ندارم از عالم باک رباعی ۱۱۳ - روزی که برند این تن پر آز را به خاک رباعی ۱۱۴ - ای از تو همیشه کار پندار به برگ رباعی ۱۱۵ - ای عمر عزیز داده بر باد از جهل رباعی ۱۱۶ - درّی که من از میان جان یافته‌ام رباعی ۱۱۷ - معشوقه عیان بود، نمی دانستم رباعی ۱۱۸ - از نه پدر و چهار مادر زادم رباعی ۱۱۹ - من مهر تو در میان جان ننهادم رباعی ۱۲۰ - در جستن جام جم جهان پیمودم رباعی ۱۲۱ - آزردن خلق کافری پندارم رباعی ۱۲۲ - تا ظن نبری کز آن جهان می ترسم رباعی ۱۲۳ - از عشق تو بهره نیست جز سرزنشم رباعی ۱۲۴ - از هر چه در این ملک نی‌ام کم، بیشم رباعی ۱۲۵ - من با تو نظر از سر هستی نکنم رباعی ۱۲۶ - از روی تو شاد شد دل غمگینم رباعی ۱۲۷ - دنیا چو رباط و ما در او مهمانیم رباعی ۱۲۸ - با یاد جلال در بیابان رفتیم رباعی ۱۲۹ - زان پیش که ما طفیل آدم بودیم رباعی ۱۳۰ - یا رب چو بخوانی ام، اطعنا گویم رباعی ۱۳۱ - تخمی است خرد، که جان از او رُست و روان رباعی ۱۳۲ - حیوان ز نبات است و نبات از ارکان رباعی ۱۳۳ - جایی که مقام نیست‌ات، مرحله دان رباعی ۱۳۴ - از فضل چه حاصل است جز جان خوردن رباعی ۱۳۵ - یا رب چه خوش است بی دهان خندیدن رباعی ۱۳۶ - یک سو پسرت نشسته و یک سو زن رباعی ۱۳۷ - در ظلم به قول هیچ کس کار مکن رباعی ۱۳۸ - اندر ره حق تصرف آغاز مکن رباعی ۱۳۹ - با خلق به خُلق زندگانی می کن رباعی ۱۴۰ - گویند کز این جهان مگر شادم من رباعی ۱۴۱ - بر سیر اگر نهاده ای دل اکنون رباعی ۱۴۲ - دل مغز حقیقت است و تن پوست، ببین رباعی ۱۴۳ - دشت از مجنون که لاله می روید از او رباعی ۱۴۴ - ای تاج لعمرک ز شرف بر سر تو رباعی ۱۴۵ - گر خلوت و عزلت است سرمایهٔ تو رباعی ۱۴۶ - افضل تو به هر حال مغرور مشو رباعی ۱۴۷ - ای دل ز غم جهان که گفتت خون شو رباعی ۱۴۸ - افضل درِ دل می زنی، آخر دل کو؟ رباعی ۱۴۹ - دنیا به مراد رانده گیر، آخر چه؟ رباعی ۱۵۰ - ای پای شرف بر سر افلاک زده رباعی ۱۵۱ - ای دل به چه غم خوردنت آمد پیشه رباعی ۱۵۲ - گر مغز همه بینی و گر پوست همه رباعی ۱۵۳ - ای لطف تو در کمال بالای همه رباعی ۱۵۴ - مستم به خرابات، ولی از می نه رباعی ۱۵۵ - رندی باید، ز شهر خود تاخته‌ای رباعی ۱۵۶ - این نیست جهان جان که پنداشته ای رباعی ۱۵۷ - گر دریابی که از کجا آمده‌ای رباعی ۱۵۸ - ای عین بقاء در چه بقایی که نه‌ای؟ رباعی ۱۵۹ - ای آن که شب و روز خدا می طلبی رباعی ۱۶۰ - ای صوفی صافی که خدا می‌طلبی رباعی ۱۶۱ - دعوی به سر زبان خود وابستی رباعی ۱۶۲ - از معدن خویش اگر جدا افتادی رباعی ۱۶۳ - مردی باید، بلند همت مردی رباعی ۱۶۴ - گر حاکم صد شهر و ولایت گردی رباعی ۱۶۵ - تا کی پی اسباب و تنعم گردی؟ رباعی ۱۶۶ - گر در نظر خویش حقیری، مردی رباعی ۱۶۷ - یک ذره ز فقر اگر به صحرا بودی رباعی ۱۶۸ - در آینهٔ جمال حق کن نظری رباعی ۱۶۹ - در جستن جام جم ز کوته نظری رباعی ۱۷۰ - گر تو به خود و حال خود در نگری رباعی ۱۷۱ - یا رب ز قضا بر حذرم می‌داری رباعی ۱۷۲ - گیرم که سلیمان نبی را پسری رباعی ۱۷۳ - با داده قناعت کن و با داد بزی رباعی ۱۷۴ - از باد اگر سبق بری در تیزی رباعی ۱۷۵ - از کبر مدار هیج در سر هوسی رباعی ۱۷۶ - تا ره نبری به هیچ منزل نرسی رباعی ۱۷۷ - بی مرگ به عمر جاودانی نرسی رباعی ۱۷۸ - در راه طلب اگر تو نیکو باشی رباعی ۱۷۹ - ای دل، ز شراب جهل، مستی تا کی؟ رباعی ۱۸۰ - ای تو به مجردی نرفته گامی رباعی ۱۸۱ - رفتم به سر تربت محمود غنی رباعی ۱۸۲ - ای آن که خلاصهٔ چهار ارکانی رباعی ۱۸۳ - ای ناطق اگر به مرکز جسمانی رباعی ۱۸۴ - ای نفس گذشت عمر در حیرانی رباعی ۱۸۵ - گر با تو فلک بدی سگالد، چه کنی؟ رباعی ۱۸۶ - ای دل ز غبار تن اگر پاک شوی رباعی ۱۸۷ - تا خاص خدای را تو از جان نشوی رباعی ۱۸۸ - ای لطف تو دستگیر هر خود رایی رباعی ۱۸۹ - تا دیدهٔ دل ز دیده‌ها نگشایی رباعی ۱۹۰ - زنهار در این راه مجازی نایی رباعی ۱۹۱ - یا رب چو بر آرندهٔ حاجات تویی رباعی ۱۹۲ - ای نسخهٔ نامهٔ الاهی که تویی