شمارهٔ ۱۰۳ - در رثاء پدر

شمسهٔ ملک سخن را تا افول آمد پدید
جامهٔ شب شد سیاه و دیده مه شد سپید ۱

چون صبوری آسمان دیگر نبیند در زمین
زان که چون او در زمانه دیدهٔ گردون ندید ۲

ماتم او دکهٔ فضل و ادب را در ببست
وز غم او رخنه درکاخ هنر آمد پدید ۳

زان که درکاخ هنر بودی وجود او عماد
دکه فضل و ادب را نیز شخص اوکلید ۴

ای دپغ از آن ضمیر پیر و آن طبع جوان
کزجفای چرخ خاک تیره را مسکن گزید ۵

آن که بودی در بر نظمش زبان نطق لال
وآن که گشتی در ره نثرش دل دانا بلید ۶

کام جان را بودگفتارش همه شهد وشکر
گوش دل را بود اشعارش همه در نضید ۷

رونق بازار شعر از این عزا در هم شکست
قامت اهل سخن یکسر از این ماتم خمید ۸

خامه‌درسوکش‌زبان‌ببرید واندرخون‌نشست
نامه از مرگش سیه پوشید و پیراهن درید ۹

سر به درگاه رضا بنهاد از روی رضا
با دل دانا و رای روشن و بخت سعید ۱۰

خواست تا پور دل‌افگارش بهار داغدار
مصرعی گوید پی تاربخ آن فحل وحید ۱۱

هاتفی از بقعه ناگه سر برآورد و سرود
مرصبوری را به این درگه بود روی امید ۱۲