شمارهٔ ۱۴۲ - به یکی از دوستان

ای شوکت ای شکسته دل دوستان خویش
بر جان عاشقان مزن از هجر خویش نیش ۱

گر بنگری در آینهٔ قلب خویشتن
بینی به خود ارادت یاران زپیش بیش ۲

اوقات دوستان مکن از زهر عشوه تلخ
قلب فسردگان مکن از نیش غمزه ریش ۳

وصل تو داشت حوزهٔ ارباب ذوق جمع
هجر تو کرد خاطر مجموعشان پریش ۴

گویند از آن لب شکرین تلخ گفته‌ای
تلخی به شکر تو نچسبد به صد سریش ۵

گیرم که مردک هروی خورده شکری
ما و تو آن گرفت نبایستمان به ریش‌ ۶

طبع حسود پنجه گشاید به هر دروغ
مرد غریق دست گذارد به هر حشیش ۷

یک شب عیادت من بیمار پیش گیر
نبود گنه عیادت یاران به هیچ کیش ۸

اینجا دلیست خسته و مشتی گل و کتاب
واندر نهاده مجمرهٔ زرد هشت پیش ۹

وان شاهد صغیر به آهنگ بم و زبر
با ذکر یا مجیر بود گرم کار خویش ۱۰

سوی دگر ندیم سبکروح تلخ‌وش
بیگانه با مدّلس و با اهل ذوق خویش ۱۱

چنگ و دف و ترانه گرت نیز آرزوست
همراه خود بیار ولی بی سبیل و ریش! ۱۲