شمارهٔ ۱۵۷ - تغزل

جلوه گر شد شب دوشین چو مه عید صیام
کرد از ابرو پیوسته اشارت سوی جام ۱

یعنی ای باده کشان باده حلال است حلال
یعنی ای دلشدگان روزه حرام است حرام ۲

مه من نیز پی رؤیت فرخنده هلال
همچو خورشید فراز آمد از خانه به بام ۳

تا همی ابروی او دیدم من با مه نو
هیچ نشناختم آیا مه نو هست کدام ۴

شد او بیهده جوبای هلالی ز سپهر
من از آن روی نکو یافته صد ماه تمام ۵

تا بدیدیم سپس با دل خرم مه نو
این‌چنین گفتم با آن صنم سیم‌اندام ۶

ای دو یاقوت روان تو مرا قوت روان
هله وقت است که از لعل تو برگیرم کام ۷

زانکه من بوسهٔ سی روزه ز تو خواهانم
هین اداکن تو مرا آنچه به من بودت وام ۸

همچو طاوس بپا خیز و بریز از دل بط
به قدح بادهٔ گلرنگی چون خون حمام ۹

داد دل بستان از باده درین فرخ عید
که مه روزه ز جان و دل ما برد آرام ۱۰

باده بگسار و به‌ جای شکر و نقل بخوان
هر زمان مدحت مخدوم من آن صدرکرام ۱۱