شمارهٔ ۴ - در مرثیه و مادهٔ تاریخ فوت پدر

دربغ و درد که از کید فتنهٔ گردون
بشد صبوری ازما چوشد صبوری ما ۱

دریغ از آن دل آگاه و خاطر دانا
که بردرند ز غم جامه صبوری ما ۲

صبوری آن ملک شاعران طوس برفت
به خانقاه غم آمد دل سروری ما ۳

تنم بسوخت ز اندوه هجر و دوری او
چگونه ساخت ندانم به هجر و دوری ما ۴

چو نور باصره امد ز چشم ما پنهان
فغان و ناله که شد دور دور کوری ما ۵

بهار با دل غمگین خود چنین می گفت
که مصرعی است به تاریخ او ضروری ما ۶

سری‌ ز جان برآورد و این‌ چنین‌ به‌سرود
بشد صبوری از ما چو شد صبوری ما ۷