شمارهٔ ۴۴ - قول و غزل

ادیب‌الممالک ز طبع شکرزا
سوی بنده قند و عسل می‌فرستد ۱

طمع‌دار روحم من از صحبت او
وی از شعر نعم‌البدل می‌فرستد ۲

به قوس از برایم غزل می‌سراید
به جد از برایم حمل می‌فرستد ۳

به شیرینی کام تریاک‌خواران
شکرها زقول وغزل می‌فرستد ۴

غذا می‌فرستد دوا می‌فرستد
عسل می‌فرستد مثل می‌فرستد ۵

ز افزون هدایا ز موجز قصاید
فزون وفره قل ودل می‌فرستد ۶

دلم شد علیل از گزند حوادث
ز تریاق دفع علل می‌فرستد ۷

به تسکین این قلب آشفته من
ز حکمت‌سطور و جمل می‌فرستد ۸

تو گویی خدا آیت صلح کل را
سوی‌جنگ‌بین الملل می‌فرستد ۹

ببال ای فرهمند دانا که گردون
نویدت به‌جاه و محل می‌فرستد ۱۰

به جاه تو قدر و علو می‌فزاید
به جاه عدویت خلل می‌فرستد ۱۱

فروپوش عیبش به ذیل عطوفت
بهار ار سخن مبتذل می‌فرستد ۱۲

همین‌است‌حسنش که‌درحضرت‌تو
نه مسروق ونی منتحل می‌فرستد ۱۳