شمارهٔ ۱۵۳ - در مرثیه و تاریخ فوت ملک‌الشعرا صبوری

گفتم به‌ دل چرا طربت شد بدل به غم
گفتا پس از صبوریم از دل طرب مخواه ۱

گفتم چه ‌خواهی‌ از دل ‌و جان بعد او بگوی
گفتا ز جان و دل‌، جز رنج و تعب مخواه ۲

گفتم سبب چه شد که به غم مبتلا شدی
گفتا خدای داند از من سبب مخواه ۳

گفتم که چرخ‌، قامت من چنبری نمود
گفتا ز چرخ غیر جفا و کرب مخواه ۴

گفتم ز روزگار چه باید امید داشت
گفتا دگر ز شاخ صنوبر رطب مخواه ۵

گفتم مگر به فضل و ادب آفتی رسید
گفتا دگر نشانه ز فضل و ادب مخواه ۶

گفتم مگر نیارد روز و شبش نظیر
گفتا دگر نظیر وی از روز و شب مخواه ۷

گفتم مگر خرد را خوشیده بوستان
گفتا ز بوستان خرد جز حطب مخواه ۸

گفتم چگونه او ملک آمد به شاعران
گفتا به جز حقیقت از این لقب مخواه ۹

گفتم مگر که مادح سلطان دین رضاست
گفتا بلی بغیر ویش منتسب مخواه ۱۰

گفتم که دستگیر وی آیا به حشر کیست
گفتا جز از محمد و آل این طلب مخواه ۱۱

گفتم که مصرعی پی تاریخ او بگوی
گفتا: «‌پس‌از صبوریم از دل طرب مخواه‌» ۱۲