شمارهٔ ۱۵۴ - نی و بلوط

با نی گفتا بلوط شرمت باد
زان جسم نوان و پیکر ساده ۱

از مادر دهر رو شکایت کن
تا از چه تو را بدین نمط زاده ۲

بر من بنگرکه پیکرم چون کوه
پیش صف حادثات استاده ۳

کالای مرا همی برد دهقان
برکتف ستور و پشت عراده ۴

غرید بسی زکبر و استغنا
چو غرش مست ازتف باده ۵

نی گفت ز صد توانگر والا
بهتر یک ناتوان افتاده ۶

من خود نی‌ام و به‌نیستی شاکر
وز محنت هست و نیست آزاده ۷

ناگه بادی قوی وزیدن را
آغاز نمود و نی شد آماده ۸

خم گشت‌و سجود برد نی‌برخاک
چون سجدهٔ زاهدان به سجاده ۹

استاد بلوط پیش باد اندر
چون دیوی دست و پا به‌قلاده ۱۰

و آخر ز هجوم‌ باد پیچان گشت
و افتاد ز پای‌، سر ز کف داده ۱۱

بشکست‌وفتادو جان‌به‌مالک داد
لب بسته ز عجز و دیده بگشاده ۱۲

دیدیم پس از دمی که باد استاد
استاده نی و بلوط افتاده ۱۳